6 de noviembre de 2009

Rambaldo di Vaqueiras

Os presento el libro que me dió la línea argumental para mi NaNo (de las narices):





RAMBALDO DI VAQUEIRAS: I MONTFERRATO
autor: NINO BERRINI
año de publicación: 1922
género: teatro
estilo: modernismo tardío, clara influéncia Mucha
(ahora voy de enteradilla *colleja*)

Y la coña es que:
Está totalmente descatalogado en todas las librerias online que he consultado
He intentado pedirlo, comprarlo pero siempre me han contestado que el libro ya no existe
De hecho, cuando di con el libro casi por sorpresa, solo aparecían 2 cópias en dos librerias especializadas en teatro. Una en Génova y la otra en Nápoles
y punto y ya está...
Obviamente, este libro sólo fue publicado en 1923 en España y ya no existen copias a la venta ni a subasta
*risa histérica*

ES COMO UN LIBRO MALDITO
què fort!
Por esta razón, porque me he pasado medio octubre detrás del libro de las narices para leérmelo, llorar sobre él y copiarlo haciendo ver que era mi Nano original (esa era la verdadera intención, nada de documentarse, A COPIAR como una bellaca xDDD)

Visto que me fustraba mucho, quizás demasiado, decidí que el personaje de Laura se obsesiona con el libro también y que haga todo lo posible para encontrar una cópia.
La copia de Génova la he sacado de la libreria y la he puesto en el archivo de la Universidad de Génova donde trabaja el otro personaje -que no tiene nombre pero que va camino de llamarse- Obdúlia, sólo por tocarme lo que no suena a mi misma.... Obdúlia es un cliente que tenemos en la oficina y que debe ser la mayor tiquismiquis del mundo. Le va bien el nombre.

Luego están Raimbaut de Vaqueires, Dauniel, el príncipe Guilhelm IV de Bauz y el famoso Bonifacio de Montferrato, junto a su hermana Beatrice Montferrato y algunos personajes más sacados de la IV Cruzada ^______^ A excepción de Dauniel todo el resto de nombres de esté párrafo fueron personaje reales que vivieron a caballo del siglo XII y XIII entre Provenza, Sicília, Jerusalem y Bulgaria.

Y se me olvidaba introduciros a Félix, el contrapunto de Laura.

Y, ya por último, estoy YO, que si consigo completar la historia y que no sea un soberano buñuelo... me voy a tatuar CRACK en la frente como mínimo...

Si es que debería haber optado por el segundo argumento que tenia en mente: CAT-ASTROFE

Os explico:

Trata de un escuadron de gatos mutantes que inoculan una bacteria mortal en los humanos através de la saliva (mordiscos, lametones). Los humanos empiezan a mutar y son rollo el musical de CATS (miedo mortal). Así que las autoridades acaban cercar áreas delimitadas (Cataluña, Gales, Baviera etc etc) con grandes murallas y plásticos de estos de catástrofes bactereológicas.
Por su parte los humanos que van sobreviviendo deben asistir con horror a como los gatos aprenden hablar y brutalmente se hacen con el control de Naciones Unidas, para luego bombardearla al darse cuenta de que no sirve de nada.

Solo una señora de la limpieza de Benicarló fan del Valencia FC y el nieto asmático de la típica señora mayor que vive rodeada de gatos, creen saber cómo acabar con esta amenaza para la humanidad. Pero tal vez entre los manuales de "Organice su propia cuchipandi paramilitar" y "El Gato en Casa" surja el amor (sí, qué pasa... "El Lector" me ha afectado)

Bueno esta era mi segunda opción para el NaNo pero la dejé de lado para centrarme en el Raimbaut y Bonifacio (de las narices)

11 de octubre de 2009

Love rain type 3

como no puedo más
y no puedo parar de pensar

Aprieto el botón de emergencia

Me voy a escribir un ratito "Sobrevivir Así" y como banda sonora esta canción de nuestros tiempos heroicos tardíos. Y la babosa que se esconde tras esta expresión tiene peor sabor de lo que os podáis imaginar... aquellos tiempos...




siempre logró arrancarme una sonrisa y una exclamación
siempre lo logró y ahora recurro a ella
porque sí

9 de octubre de 2009

Pecando... es un gerundio del verbo pecar

¡Perdonadme!
Permitidle la salvación a esta impía alma pecadora... (o algo)

He cometido una falta que será castigada, muy seguramente a finales de noviembre
He pecado de avaricia y no podré con todo...
He sucumbido a la soberbia, creyendo -todavía ahora- que soy capaz y útil, que puedo con este reto.
He arrastrado mis blancos pies por los lodos de la conmiseración hasta arribar a esta linde
He perseguido con ansias sucias palabras perfectas...
He caido en la tentación del NANOWRITTING

Es decir: National Novel Writting Month... sí, lo que da miedo es la última M--> month

link: http://www.nanowrimo.org/

Consiste en apuntarse, crear un perfil y con alevosía ir adelantando trabajo porque el 1 de noviembre empieza el RETO: escribir 50.000 palabritas hasta el 30 de noviembre 23:59 h

Muy seguramente ahora debéis estar pensando en:

Impresiona
Vaya pérdida de tiempo
¿Pero quién se mete en estos líos?

Pues una servidora. ¿Gustosamente? Eso ya no lo sé...

Todo viene a raíz de la entrada, que colgué hace ya unas semanas, sobre el posible/futurible libro que había detrás de la historia del Bonifacio de Sicilia y el trovador Rimbaud de Vaqueires... yo decía y clamaba al cielo: Aquí hay un libro que nadie de momento ha escrito y muy seguramente nadie escribirá.

Fue entonces cuando empezaron a caerme todo tipo de insinuaciones, comentarios, collejas virtuales y recomendaciones variadas. Todas ellas -curioso- llevaban a Roma obviamente, llevaban al National Novel Writting Month ^^ Mira tú qué cosas...

Hoy mismo he ingresado en el proyecto, he creado mi perfil, he puesto cuatro cosas sobre mí, mi archi conocida biografía de: Nací, crecí (no mucho) y estudié cosas inútiles. Tengo como avatar una imagen de la siempre macabra Izima Kaoru.

Esta imagen:

Me encantan sus series de cadáveres en mitad de la nada_natural

Mi nombre es Miss Dirtylaw y voy a morir intentando acabar 50.000 palabras en un mes... eso son muuuuuchas hojas y a mi se em da especialmente mal escribir más de 4 hojas de word seguidas. Mini capítulos venid a mi!!! os necesito!!! Debería hacerme con algunos libros de escritura... lo veo venir.

Por lo demás, todo bien, gracias, sigo preguntandome si doy tanta pena como creo darla... pero es todo producto de que he dejado el café...

¿Es normal que hombres casados quieran separarse, que me lo cuenten y me digan que encima lo hacen en parte por poder conocer mujeres-niñatas como yo, que estamos fuera de todo?

21 de septiembre de 2009

20 de septiembre de 2009

entradita musical: Editors

Mientras sigo en proceso de sacar conclusiones y de quedarme sorda a base de no escuchar nada... os dejo con otra entradita sobre las cosas que voy viendo, escuchando (a pesar de la sordera que anunciaba antes) etc etc. "Cuando menos a gusto esté más hacia fuera saldré"

Ayer a través del facebook de descubrí el nuevo single de Editors "Papillon"... casi podríamos decir que es Electro Dark y todo.



De su nuevo trabajo

La voz inconfundible. Simpre tuvieron un punto "ojjjcurillo". Cuando salió su primer album: THE BACK ROOM (2005) se dijo que recuperaban la estela (ya difusa estela) de Joy Division con una guitarra más contundente, también suenan a veces a The Smiths... pero se lo perdonamos
Y como me podría estar 10 líneas explicándoos por qué. Prefiero que os miréis esta actuación en directo y me digáis si son o no un "poco" Joy Division... y que os da igual porque Joy Division fueron tan efímeros que nos quedamos con ganas de más...


Que conste que Munich me parece mejor canción.

Luego en 2007 sacaron AN END HAS A START, mucho más pop y encima Tom Smith (cantante/guitarrista/pianista) canta diferente O_o. La dos únicas canciones que personalmente salvo de este disco son Racing Rats (con un videoclip super americano que da cosita verlo) y An End Has a Start que da título al disco y con un videoclip cuanto menos que POP

Es una versión fanvid ¬¬ pero es que la versión videoclip hortera-pop con leotardos de colores no está disponible ya en el youtube ¬¬

Ahora bien, cuando yo empecé esta entrada solo tenía pensado hacerlo a cerca de Editors, pero escuchando esta canción (que me encanta) me ha venido a la cabeza la versión que de esta canción hicieron IN EXTREMO en su último disco de estudio SÄNGERKRIEG (2008).
Y me parece muy fuerte que no les haya dedicado todavía una entrada-templo a In Extremo *insertar cara de enfado con una misma*

La versión:

Amemos todos la voz de Michael Robert Rhein... *groooaaaaaarrrrrr*

Bueno, a lo que iba:

1- me gusta-me encanta el nuevo single de Editors
2- está bien que se adentren de lleno en el electro... el electro es bueno y es sano....
3- no sé qué me gusta más: la original o la versión
4- El videoclip de Papillon me recuerda al videoclip de Alice et June de Indochine... se ve que tengo algo en contra a los videoclips de gente corriendo...




18 de septiembre de 2009

La mecánica del corazón (libro)

Puede que sea que hoy los zapatos me aprietan, y que aunque son negros y con botones negros no son del mismo tono/intensidad que el resto de ropa que visto. Pero hoy tengo ganas de saltarme el horario de tarde-noche e irme a Casa del Libro o a Altaïr y estarme allí hooooras comprando libros y encargándolos... que me los traigan de bien lejos.

Tras acabarme entre risas y entornadas de ojos El evangelio del Mal (que os reseñaré debidamente un poquito más adelante cuando haya logrado asimilar toda la porquería que he leido), tras ello me estoy leyendo - a modo de cura- Sonata de Primavera y Verano de Valle-Inclán.

También leo entre horas Las grandes herejía de la cristiandad occidental, no es tan duro como parece. Está organizado en pequeños capítulos muy explicativos... claro que yo (almenos) me pierdo mucho cuando me empiezan a hablar de la Iglésia Afroromana de Túnez del siglo III XDDDDDDD

Hoy quiero comprarme ESTE LIBRO:

MONDADORI 2009, 176 págs.
ISBN: 9788439721956


Hace unos días, también, os explicaba que había elegido como sintonía de la sección de lit.fantástica una canción (Le jour le plus froid du monde) del grupo Dionysos. Pues bien, Mathias Malzieu es el cantante y líder de la banda, además de escritor como vemos. La Mecánica del Corazón da nombre al sexto disco de la banda y su tercera novela.


En la noche más fría del siglo XIX, nace en la ciudad de Edimburgo, Jack, el frágil hijo de una prostituta. El bebé nace con un corazón congelado y para salvarlo, le colocan un reloj de madera sonoro y molesto al que habrá de dar cuerda toda su vida y le causará todo tipo de inconvenientes. La prótesis funciona y Jack sobrevive, pero debe respectar una regla: evitar todo tipo de emoción que pueda alterar su corazón. Nada de enfados, y sobre todo, sobre todo, nada de enamorarse. Pero Jack conoce a una pequeña cantante de ojos grandes, Miss Acacia, una joven andaluza que pondrá a prueba el corazón de nuestro tierno héroe. Por el amor que siente hacia la joven, Jack se lanzará a una aventura quijotesca que le llevará desde Edimburgo a París, a las calles de Granada, haciéndole conocer las dulzuras y durezas del amor.

¿Qué fue primero? ¿Disco? ¿o Novela?

Tengo muchas, muchas ganas de leerlo. Puede que sea solo un divertimento neo-romántico y que tenga dejavús todo el rato a Tim
Burton pero alguien debería ir anulando ya la influencia que sobre los espectadores tiene Tim Burton... porque ni de lejos es tan genio como se le atribuye y no todo lo que en este mundo es un poco onírico-oscuro lleva su sello.
No sé, me enerva descucbrir que yo misma voy por el mundo diciendo "esto es muy Tim Burton"

Voy a desterrar de mi vocabulario esta expresión, lo lograré!
y deberíais hacer lo mismo ¬¬


Habrá película de animación (nada de extrañar porque casi el 90% de los videoclips de este grupo son animados)

Para más informacíón de todo lo que envuelve a la novela, disco, película, sueño de Mathias os dejo esta web ^^

www.lamecanicadelcorazon.com/

y sobre el grupo también:

www.myspace.com/lamecaniqueducoeur

www.dionyweb.com/site/index.php


Y ya está: CHIM PUM

30 de agosto de 2009

THEOS AN EINAI/ ELO HI (Si Dios existiese...)

Hoy he tenido un día duro emocionalmente, de los que buscan crisparte, de los que quieren que te eches a llorar en el autobus de vuelta a casa. Al borde de venirme a bajo me he pasado media tarde practicando un posado de máscara que me salvara. Mi amor propio herido porque debajo de todas las elucubraciones hay un caldo de verdad mística que sinceramente debería dejarse quemar, evaporarse ... si es que pudiese sacármelo de encima.

No viene casi a cuento decir que me tomo la vida como un rito hermético.

Y como suele suceder, estas cosas acaban mal... como todo en el ocultismo.

Hoy he tenido entre mis manos un amuleto de Saturno y me reía por dentro de lo mucho que había querido yo hasta poco antes del verano tatuarme el símbolo de Saturno en la muñeca izquierda, sobre la vena que más sobresale. Hoy me reía por querer el dichoso símbolo para siempre impreso en la piel, diluyéndose... y ahora vuelve a ser lo que más quiero.

No quiero soluciones
quiero el puñetero símbolo protegiéndome
Paso del racional mundo y de sus explicaciones... paso...

Solo puedo decir THEOS AN EINAI (Si Dios existiera...)


THEOS AN EINAI
(letra y música de Goran Bregovic, la original está en griego*)

Tis nychtes benis sta onira mou
les ki irthes se diko sou kipo
Ki an megalosan ta ftera mou
Ego ap’to plaï sou de lipo
Theos an ine, eee...

Chiliades angeli me t’aspra
klonaria lismonias mirazoun
Ki apo to soma mou san astra
pedia dika sou anases vgazoun
Theos an ine, eee...

I fili mou oli edo ke chronia
Zevgaria ginan, ftiaxan spitia
Monacha emena chaski akoma
choris mia stegi etouti i alithia
Theos an ine

Stis floges na kaïs
Ki ap’to dakry mou fotia na piis
Den boris
Mia zoï kardia na synchoris

Theos an ine, ki an m’agapaï kanis
Theos an ine, ki an m’agapaï kanis
(en griego original)


*la fonética del griego es idéntica a la del castellano...

TRADUCCIÓN

SI DIOS EXISTIESE...

Anoche, entraste en mis sueños,
como si paseases por tu jardín,
y aún habiéndome crecido alas
no quise apartarme de tu lado.
si Dios existiese...

Cientos de ángeles con sus blancas [ropas]
reparten ramitas de olvido,
como estrellas, sobre mi cuerpo,
tus propios hijos dibujan el aliento.

si Dios existiese
arderías entre las llamas,
y de mis lágrimas podrías beber fuego,
No podrás, corazón, ser indulgente nunca más.
si Dios existiese y alguien me amara.
si Dios existiese y alguien me amara.

todas mis amistades, ya de años,
tienen pareja, han construido sus hogares.
Sólo yo, continuo solo/a,
sin tejado, esta es la verdad.

si Dios existiese
arderías entre las llamas,
y de mis lágrimas podrías beber fuego,
No podrás, corazón, ser indulgente nunca más.
si existe un Dios y alguien me amara.
si existe un Dios y alguien me amara.

La GRANDIOSA HARIS ALEXIOU, auténtica diva de la canción griega...

PERO TODAVIA MÁS GRANDE ALKISTIS PROTOPSALTI
¿todo damas?

De hecho, descubrí esta canción de mano de GIORGOS DARALAS, pero me ha sido imposible encontrar su versión en el youtube, cuando hasta no hace mucho estaba entre las primeras opciones una vez buscabas la canción...

Esta canción es una verdadera institución dentro de la música contemporánea griega, todo y que la composicón es obra de Goran Bregovic. Y es tan importante que hasta la cantan en el Factor X, Tú si que vales, OT de turno:


Curiosamente nadie se ha dignado jamás a versionarla fuera de Grecia-Repúblicas Balcánicas... más que curiosamente: desgraciadamente.

(Que conste que sigo ofuscada y demasiado triste pero que hablar de esta canción me anima)

Siguiendo con las curiosidades resulta que la base musical fue reutilizada por GORAN en la banda sonora de Le Reine Margot (genial película). El tema final es ELO HI (CANTO NERO)

LE REINE MARGOT OST, GORAN BREGÓVIC & OFRA HAZA (intérprete)

ELO HI

(original en hebreo)

Kawl han'shama she'natata bi
Elohai......

Ken, yesh harbei hester panim
V'ahavot she'i efshar
Kmo she'anu noladim
El toch hachayim
Mah nish'ar?

Ken, al yamim, yamim rabim
Al hak'ev shelo chadal
Kmo she'anu noladim
U-m'vakshim k'tzat rachamim
Elohai....

Elohai, kawl han'shama she-natata bi
Elohai, kawl han'shama
Mah, mah hi?

Elohai, ten rak ko'ach l'chulam
Elohai, ten rak ko'ach l'olam


TRADUCCIÓN

Toda el alma que pusiste dentro de mi,
Señor*.
Sí, hay tantos secretos y engaños,
y amores que no pueden ser

Cuando venimos
a esta vida
¿Qué más nos queda?

Acerca de los muchos, muchos días
Acerca del dolor que no ha cesado.
Cuando venimos a este mundo
y pedimos un poco de piedad
Oh Señor...

Señor, toda el alma que pusiste en mi...
Señor, toda esa alma...
¿Qué es?

Señor, solo otorga fuerza a cada uno de nosotros
Señor, solo otorganos fuerza para siempre.
(es mi traducción ajustada al texto original)
*utilizo el término Señor en vez del de Dios mío, porque es mucho más adecuado, Elohai es el vocablo hebrero, el nombre de Dios que no ha sido traducido nunca en la tradición cristiana, lo más parecido es Señor/Lord.
Que el autor de la composición utilice su propia obra y que la trate como le de la gana está fuera de toda discusión... pero creo que es de los ejemplos más claros de me autoplagio.

Y poco más me queda por decir...
Me sentaré un rato más delante de la pantalla para ver como EROS y ÁGAPE deciden hacer wrestling en el techo...

Porque de esto se trata: EROS (Theos an einai) contra ÁGAPE (Elo hi)

¿He dicho ya que hoy ha sido un día complicado?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...